“…en in werkelijkheid zijn de meeste van deze zelfmoordenaars eigenlijk al een hele tijd dood voordat ze de trekker overhalen.”
∼ David Foster Wallace, This Is Water
25 maart 2012
Dag Lief!!!
Want dat is jouw naam, hopelijk vind je die mooi! Ik kreeg je cadeau van m’n liefste vriendin, ze dacht dat mijn gedachten opschrijven me wel vooruit kon helpen.
Dus hier ben ik. En hier ben jij.
Bedankt dat je naar me wilt luisteren. Het voelt alsof niemand me ooit echt hoort en ik hoop dat jij me kan helpen om mijn eigen stem te vinden.
Ik heb ook geen idee waar te beginnen met vertellen, dus dan schrijf ik gewoon maar wat.
Ik woon nu een jaartje alleen, maar dat gaat moeizaam. Ik voel me soms wel eenzaam.
Mijn moeder woont in het buitenland, die hoor ik niet zoveel. Ik heb weinig vrienden, ook geen broers of zussen. Alé, ik heb ooit wel een stiefbroer en stiefzus gehad, maar die heb ik al bijna tien jaar niet meer gezien. Ik vond hen toch geen leuke mensen.
Hey Lief,
als ik eerlijk mag zijn tegen jou, soms vind ik het leven best lastig.
Zouden andere mensen dat soms ook zo ervaren?
28 maart 2012
Dag Lief,
m’n psycholoog zei gisteren ook dat schrijven helpt. Dus hier ga ik dan!
Vandaag was een werkdag. Soms heb ik het gevoel dat ze daar echt niet weten wat ze met mij moeten aanvangen. Het is een nieuwe job bij het ziekenfonds, en ze hadden me gevraagd mee te helpen om de functie vorm te geven, maar het lijkt erop dat ze heel hard zoekende zijn en niet goed weten in welke richting.
In het begin was mijn teamverantwoordelijke tevreden over me. Ze noemde me haar “rechterhand”, zei dat ze eindelijk iemand had gevonden die haar begreep. Maar de laatste weken… het is alsof er iets is omgeslagen. Ik kan niets meer goed doen. Ze kijkt mijn agenda na, vraagt tot op de minuut wat ik heb gedaan. Elke keer dat ik in haar buurt kom, voel ik me zo klein worden. Het geeft me veel stress om te gaan werken.
Ik doe zo hard mijn best. Ik begrijp gewoon niet waar dit vandaan komt.
Vandaag zei ze ook dat ik “te gevoelig” ben voor deze job. En ik weet niet… misschien is dat wel zo. Ik voel mee met de cliënten, soms te veel misschien. Maar is dat dan fout?
Ik durf tijdens vergaderingen bijna niets meer zeggen. Ze corrigeert me constant, soms zelfs voor dingen waarvan ik zeker weet dat ik ze goed heb gedaan. Maar zodra ze begint te praten, twijfel ik weer. Misschien ben ik inderdaad veel te gevoelig en kan ik deze job gewoon niet goed.
Ik weet het soms niet meer.
3 april 2012
Dag Lief,
ik ben zo waanzinnig moe, dat wil je niet weten!
Daarnet had ik een kort gesprekje met de postbode — wat een lieve man. Hij zei dat hij mijn achternaam zo mooi vond, dat het hem deed denken aan een roos. Maar als ik eerlijk met jou mag zijn…en vergeef me mijn gevoel voor drama: ik voel me eerder als een verwelkte roos.
Alsof het mooiste er al af is.
27 april 2012
Dag Lief,
sorry dat ik even niets van me liet horen.
Ik ben een weekje thuisgebleven van werk — het ging gewoon niet meer. Ik moest vorige vrijdag op gesprek bij de verantwoordelijke en daar kreeg ik te horen dat ik niet voldoe voor de functie. Ze nemen me niet aan. Nog twee weken en mijn proefperiode was voorbij, en dan had ik een vast contract gehad. Maar dat gaat dus niet door.
Ik kan precies niets goed in dit leven.
Het is een zware week geweest. Sommige dagen geef ik wel vier keer over. Mijn keel voelt rauw, alsof die van binnen open ligt. Dat kan toch niet gezond zijn. Misschien moet ik eens eerlijk zijn tegen de huisarts… maar dat durf ik niet. Ik voel me walgelijk. Vies. Ik haat mezelf. Ik haat mijn lichaam.
En soms denk ik gewoon dat het makkelijker zou zijn als ik niet meer wakker werd.
Vanwaar komt dat gevoel toch, ik draag het al zo lang mee.
Is dit hoe iedereen zich voelt?
01 mei 2012
Dag Lief,
vandaag was een goede dag.
Ik ging met een vriend naar zee en we wandelden bijna vijf kilometer langs het water, tot in de volgende kuststad! Daar dronken we een lekkere chocomelk, alvorens we terugkeerden. Het was nog wat koud, maar de zon en de beweging warmden mijn pijnlijke spieren langzaam op.
Aan zee voel ik me zo goed. De horizon is eindeloos. Het water zo dragend. Alsof er genoeg ruimte is voor al mijn pijn.
Op een bepaald moment kreeg ik een gedachte.
Of ik erin zou kunnen wandelen.
Ver genoeg.
En beginnen zwemmen.
Tot terugkeren geen optie meer is en het water me gewoon opneemt, in haar zachte, bedachtzame ritme.
Ik schrok er niet eens van. Het maakte me… rustig.
07 mei 2012
Dag Lief,
Vandaag had ik opnieuw een gesprek met mijn psycholoog. Het is best wel een toffe vent. Ik werd wel wat kwaad op hem omdat hij moeilijke vragen stelde, maar hij bleef super kalm. Hij wilde het vooral hebben over mijn druggebruik. Ik had hem verteld dat ik gratis drugs had gekregen, maar dat die gast er wel iets voor in de plaats wilde. Dus dan deed ik dat maar en hij mocht zijn ding doen met me.
Weet je Lief, het is als vrouw niet zo moeilijk om aandacht te krijgen van mannen, die willen gewoon wat tussen je benen zit.
Ik deed een beetje stoer tegen m’n psycholoog en ik zei dat als hij zin had in een feestje dat hij me anders ook wel eens mocht berijden. Hij antwoordde dat hij het jammer vond dat ik me zo liet gebruiken, en daarom werd ik dus boos. Wat weet hij ervan? Wat boeit het me nog!
Maar na het gesprek bleef één ding echt hangen: dat kinderen die werden geslagen vaak een moeilijke relatie ontwikkelen met zichzelf en hun lichaam. Misschien is dat wel waarom ik mezelf zo haat.
10 mei 2012
Dag Lief,
Ik las vandaag in de krant over een kliniek in Zwitserland waar je jezelf mag laten doodmaken. Helemaal legaal. “Met respect voor de wens en het leven” stond op hun website. Ik heb alvast mijn brief geschreven. Hij staat op mijn bureaublad. Ik kijk er elke dag naar. Ik stuur hem niet. Nog niet.
Maar het idee dat het kan… dat helpt.
21 mei 2012
Hey Lief,
Vandaag ben ik op bezoek geweest bij mijn vriendin. Ze heeft net een baby’tje en heeft het heel druk, dus ze kan niet zo vaak langskomen. Maar dat knulletje is echt fantastisch. Ik mocht hem even vasthouden en na een paar minuten viel hij gewoon in slaap in mijn armen. Ooit wil ik ook zo’n kleintje. Ik voelde mezelf helemaal rustig worden met dat slapende ventje in mijn armen.
Ik mis mijn vriendin soms wel. Ik zit hier zoveel alleen. Maar ik snap het: ze heeft haar handen meer dan vol. Ik heb haar natuurlijk niet verteld hoe slecht het met me gaat. Ze heeft al genoeg om zich zorgen over te maken.
Oh ja, Lief!
Op de terugweg gebeurde er iets vreemd. Ik was op de fiets, even met mijn gsm bezig — foei, ik weet het — toen ik plots een politieman zag die me wenkte. En wie bleek het te zijn? Mijn ex-stiefbroer! Ik had hem al meer dan tien jaar niet meer gezien. Ik stak snel mijn gsm weg maar hij had het natuurlijk al gezien. Ik moest stoppen en we kregen woorden over of ik nu wel of niet op mijn gsm had gekeken.
Ik zei: “Denk je nu echt dat een rechter jóuw woord gaat geloven, gezien onze voorgeschiedenis?”
Hij liet me uiteindelijk zonder boete doorrijden. Ik trilde helemaal; het kostte me zoveel kracht om hem te woord te staan. Maar… het voelde alsof ik iets gewonnen had! Alhoewel ik niet goed weet wat precies.
17 augustus 2012
Dag Lief,
sorry sorry sorry!!!
Ik ben enkele weken opgenomen geweest en had je niet mee. Het zijn moeilijke tijden geweest, maar nu gaat weer wat beter.
Ik probeer flink mijn pillen te slikken, maar slapen gaat zo moeilijk. Soms moet ik wel twee slaappillen nemen, het lukt me gewoon niet om in slaap te vallen. Ik heb zoveel paniek, en ik weet niet waarom.
In het ziekenhuis voel ik me beter, rustiger, veiliger. Daar zijn altijd mensen om me heen, ze hoeven me zelfs niet eens aandacht te schenken. Gewoon de aanwezigheid van een ander helpt. Maar hier, terug in mijn appartement, ben ik weer alleen. En ik vind mezelf niet leuk genoeg om de hele dag bij te zijn. Ik verveel me. Ik mag nog niet werken, dus ik eet. En braak. De hele dag door.
Mijn lichaam is zo moe.
Ik weet niet hoe lang ik dit volhou.
20 augustus 2012
Dag Lief,
Vandaag zag ik mijn psycholoog opnieuw. Hij wilde het hebben over mijn poging. Ik wilde daar niet over praten. Ik ben er toch nog, what’s the big deal? Ik weet nog dat ik wegkeek toen hij die vragen stelde. Het viel me op hoe mooi zijn praktijkruimte is. Heel zen. Ik voel me er best op mijn gemak. Links van zijn bureau hing een kopie van “Het meisje met de parel” van Vermeer. De vorige keer was dat er nog niet. Ik moest het vanavond nog googelen om de naam te vinden, maar ik herkende dat gezichtje meteen. Dat melancholische, die blik over haar schouder… alsof ze iets wilde zeggen maar zich bedacht. Het meisje keek me de hele tijd aan terwijl hij praatte.
Hij vroeg wat ik dacht toen ik de pillen nam. Ik weet niet meer wat ik antwoordde. Niet zoveel, denk ik. Eindelijk rust. Daarna dwaalde ik af, geloof ik. Ik dacht aan school.
Weet je, Lief… op school kon ik ook nooit iets goed doen. Ik werd hard gepest en kon geen enkel vak goed. Behalve Engels en esthetica. Kunstgeschiedenis. Geen idee wat me daar zo in aantrok. Misschien dat schoonheid ook verdrietig kan zijn?
1 september 2012
Dag lief,
terwijl de wereld zich alweer klaarmaakt voor een jaar vol hollen en rushen, sta ik nog altijd stil.
Ik voel me helemaal verloren in de vrijheid nu ik alleen woon.
Onze buren hadden vroeger een hond die nooit uit de kennel mocht. Ze blafte en huilde de hele dag. Zo zielig. En toen ze haar op een dag eindelijk vrijlieten, bleef ze gewoon in die kennel liggen. Zo voel ik me ook. Ik heb geen flauw benul wat ik aan moet met dit leven.
6 september 2012
Dag Lief,
er valt niet veel te vertellen. Er gebeurt maar weinig.
En ik leef.
9 september 2012
Dag Lief,
goed nieuws! Ik heb eindelijk bericht gekregen dat mijn uitkering werd goedgekeurd. Ik zal 1310,34 euro krijgen!
Dan moet ik daar huur van aftrekken. 625 euro. Elektriciteit… 25 euro ofzo? (maar ik zet de verwarming bijna nooit aan, want ik ben bang voor de eindafrekening). Wifi heb ik geregeld met zo’n stick-dinges. Een kabelabonnement voor tv hoef ik niet, ik kijk toch alles op m’n laptop. Verzekeringen ook nog. Volgens mij kom ik uit op 1000 euro vast. Oh, en de factuur van de opname mag ik niet vergeten. Die betaal ik af in schijfjes. Dan heb ik nog 250 over. Dat moet lukken?
Toch?
1 oktober 2012
Dag Lief,
vandaag kwam mijn vriendin eindelijk op bezoek naar het appartement. Het was de eerste keer dat ik haar hier mocht ontvangen. Ze had haar knulletje thuisgelaten dus we konden vrijuit babbelen. Ze vond het appartement groot. Te groot misschien, zei ze, met zo weinig meubels. Ze zag de matras op de grond en vroeg waarom ik geen bed had. Maar ik slaap graag op de matras op de grond, dichtbij de ondergrond, geeft me een veilig gevoel. Ze zei dat het niet goed is voor de matras. Ik weet het niet. Maakt me niet zoveel uit. Ze ging kijken of ze toch niet ergens een bed kon bemachtigen, dat is wel lief van haar.
We zijn dan met de tram naar ’t Stad gegaan, en daar wat rondgelopen. Ik kom niet zo graag meer buiten, de wereld is beangstigend druk. Maar met haar erbij voel ik me wat veiliger. Het deed deugd om met haar samen te zijn, ik mis haar wel. We kunnen zo goed praten, en lachen. Ik voel me altijd een beetje lichter rondom haar. Ik vertel haar natuurlijk niet hoe lastig ik het heb. Ze is altijd zo gelukkig. Ze zou het niet snappen.
15 oktober 2012
Dag Lief,
dit weekend kwam mijn mama op bezoek, voor mijn verjaardag. Ze bleef overnachten in een hotel, omdat ik geen bed heb voor haar. Het was wel goed dat ze hier niet is blijven slapen, want soms doe ik ’s nachts rare dingen op die slaappillen. Rondlopen. De volgende ochtend herinner ik me er niets meer van. Soms vaag iets. Nooit goede dingen.
We gingen iets eten en toen begon ze ineens over vroeger. Gewoon, tussen het hoofdgerecht en het dessert door. Ik herinner me weinig van vroeger. Alleen de rotdingen, waar ik liever niet aan denk. Ze vertelde een voorval over hoe mijn oudere stiefbroer en stiefzus me lieten bengelen aan mijn voetjes boven op de trap, met mijn hoofd naar beneden. Ik ben daar toch niet goed van. Ik herinner me daar ook helemaal niets van!
Maar ik zie dat kleine meisje nu constant voor me. Hangend op de overloop, hoofdje naar beneden. Vastgehouden aan haar enkeltjes, met een doodsangst om te vallen.
Zou dat de reden zijn? Waarom ik voortdurend paniek krijg? Waarom ik niet meer naar buiten durf? Waarom ik niet zo goed weet hoe ik moet leven?
Dat het misschien niet mijn eigen fout is dat mijn hersenen anders werken, maar een gevolg van wat mij werd aangedaan?
15 december 2012
Dag Lief,
vandaag had ik opnieuw een afspraak bij de therapeut. De laatste sessie van dit jaar. Hij zei opnieuw dat hij zich zorgen om me maakt. Hij stelde de typische vragen die psychologen stellen als ze bang zijn:
Denk ik aan zelfmoord? Ben ik ertoe in staat? Heb ik een plan?
Ik startte opnieuw mijn betoog: dat ik nooit gekozen heb om te leven, en dat het me gerust stelt dat ik wél kan kiezen over het einde. Dat euthanasie voor sommige mensen een daad van barmhartigheid is – een waardig afscheid, in plaats van een gruwelijke, eenzame uitstap uit het leven.
Ik lees toch ook in de krant hoe onze zorgstaat te veel kost. En ik werk niet eens. Soms voelt het alsof ik alleen maar plaats inneem. Niet nuttig, niet nodig. Zeker niet in een wereld waar zelfs voor ouderen, zieken en psychisch kwetsbaren geen geld meer lijkt te zijn.
Bah. Ik haat dit kwetsbaar te zijn.
Weet je, Lief… ik heb nog nooit aan iemand verteld dat ik al van toen ik vijf of zes was, elke avond bad dat ik niet meer wakker zou worden. Echt normaal is dat toch niet hé? Misschien moet ik dat de volgende keer maar vertellen aan mijn psycholoog.
23 december 2012
Dag Lief,
morgen is het kerstavond. Ik zal alleen zijn. Voor het eerst in mijn leven helemaal alleen met kerst. Niet dat het vroeger beter was, maar er waren tenminste mensen in huis. Nu is er niemand meer. Mijn moeder zit in het buitenland en geen idee waar mijn vader uithangt. Mijn vriendin had gevraagd of ik morgen wilde komen eten. Samen met haar gezinnetje, haar lieve man, haar mooie knulletje. Een warm huis vol mensen die van elkaar houden, die cadeautjes uitwisselen en lachen om dezelfde grappen als vorig jaar. Ik heb nee gezegd. Ik zie dat niet zo goed zitten. Ik weet dat ze het goed bedoelde. Maar ik kan het niet.
Het doet minder pijn om alleen te zijn,
dan te zitten tussen zorgeloosheid die nooit van mij zal zijn.
Ik heb al een slaappil genomen maar ik ben nog wakker. Ik heb de gordijnen dichtgedaan maar het licht van de kerstverlichting kruipt toch naar binnen. Overal is warmte. Behalve hier. Het is hier echt koud geworden.
Ik weet het niet meer, Lief.
Ik weet echt niet hoe ik door morgen heen moet komen.
24 december 2012
25 december 2012
26 december 2012
27 december 2012
28 december 2012
29 december 2012
30 december 2012
31 december 2012
Als je worstelt met gedachten over zelfmoord of zelfbeschadiging, praat erover. Bel 1813. Je staat er niet alleen voor.